حكم قرار مىدهد و مىگويد اين طبيعت رو به سوى خسران مىرود ، رو به سوى زيان مىرود ، در انديشه مىخواهد كج بيانديشد ، در اخلاق مىخواهد كج برود ، در كردار راه را مىخواهد گم كند . پس براى انسان اصالت خسران قايل است . آيهء ديگر اين طور مىگويد : اين انسان مىخواهد « لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ » ؛ هر چه برود فجور داشته باشد . اين انسان هر چه مىخواهد زندگى كند ، با هواى نفسش زندگى كند . « يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ » ؛ هر چه برود فجور داشته باشد . « إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعاً » ؛ انسان هلوع آفريده شده ، حريص آفريده شده ؛ و طبيعتش اقتضا دارد . « إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ » ؛ جز كسانى كه ايمان بياورند و آنها در مسير صحيحى قرار گيرند . انبيا آمده‌اند كه انسان را از اين هواى نفس برگردانند ؛ از اين تبعيت هوىها و هوس‌ها منصرف كند ؛ راه را به انسان نشان بدهند ؛ آن طبيعتى كه انسان به سوى هوى مىرود ، او را جلوگير باشند ؛ و انسان را به سوى اللَّه هدايت كنند . انبيا براى اين آمده‌اند . پس ماهيت انسان اين است . آى انسان ، طبيعت تو هوس‌خواه است ؛ هواخواه است : « إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا » . اين انسان را تعريف مىكند و سپس سراغ علم مىرود ؛ از علم صحبت مىكند . مىگويد : خداوند قرآن آموخت ؛ از علم صحبت مىكند ! « الرَّحْمنُ * عَلَّمَ الْقُرْآنَ * خَلَقَ الْإِنْسَانَ * عَلَّمَهُ الْبَيَانَ » . اين خداست كه انسان را آموخت ، آنچه را كه نمىدانست ؛ وقتى كه صحبت به علم مىرسد ، از علم سخن مىگويد .